Recensie: Ivanov, roman door Hannah Bervoets

Een intrigerende roman, uitermate boeiend geschreven en met interessante thema’s. Echt zo’n boek waarvan je de laatste bladzijde graag uit wil stellen, maar ook niet kunt wachten om te weten hoe de vork in de steel zit. Ook een heel goed doordachte roman, met een sterke opbouw waarbij allerlei lijntje uitgezet worden en niet blijven liggen. Misschien zelfs iets te doordacht. Een recensie zonder spoilers door Nicole des Bouvrie.

Indringende zelfreflectie

Het boek lijkt een resultaat van aan de ene kant een sterke verhaallijn – waar ik verder weinig op in zal gaan, dat bederft anders immer enkel het leesplezier – en aan de andere kant een intelligente reflectie op het leven als schrijver, als mens in de hedendaagse wereld. En dat in mooi geformuleerde zinnen, maakt tot een geweldig boek om te lezen, dat helaas te snel uit is.

“Het probleem is dit: we zijn haast allemaal figuranten. De meesten van ons spelen slechts een bijrol in de marge van het verhaal, dat maakt ons optreden doorgaans even onopmerkelijk als overbodig. Het wrede is dat we dat zelf zelden doorhebben. Ergens tussen creche en kleuterschool zijn we gaan geloven dat ons een hoofdrol toebedeeld werd, en vanaf dat moment vertolken we ons leven ieder op een eigen hoekje van het podium, met grootse gebaren, gierend om onze eigen grappen, snikkend om onze eigen problemen; onze rug naar de dingen waar het eigenlijk om gaat.” (p.72)

Die verwovenheid van bijrollen en hoofdrollen is kenmerkend voor dit verhaal. Met zijn meerdere verhaallijnen die elk in een andere toonsoort is geschreven, mineur, majeur, historisch heden of hedendaags verleden. Maar die veelvuldigheid maakt het verhaal een rijke schakering van emoties en gebeurtenissen waarvan de absurditeit zich niet tegen het verhaal keert. Nee, die absurditeit van het bestaan, van het leven dat een verhaal is juist omdat we het zelf schrijven, die komt erg goed naar voren.

Verschuivingen

En tegelijkertijd probeert Bervoets ons ook te laten nadenken over het onderscheid waar we niet eens meer over nadenken. Onderscheiden tussen mens en dier, man en vrouw. Onze vooroordelen maken dat we de plottwisten over het hoofd zien.  Maar wie heeft die tegenstellingen ook bedacht, die vooroordelen bij ons ingepraat? Zijn wij dat zelf?

“Tegenstellingen zijn nooit neutraal, Felix. Er is altijd een partij die net iets meer baat heeft bij een zogenaamd fundamenteel onderscheid. Wanneer de andere partij zich daar met ogenschijnlijk succes tegen verzet, noemen we dat emancipatie. Maar emancipatie is geen kwestie van macht, het is slechts een kwestie van opnieuw indelen; niet van stippellijntjes uitvegen, maar van stippellijntjes net ergens anders tekenen.”

Een mooi boek dus, dat die hoopvolheid van de mogelijkheid tot het verschuiven van de stippellijntjes voorop stelt, zonder echte antwoorden te geven. Gelukkig maar, zo kunnen we als lezer nog altijd zelf blijven nadenken.

9200000045960852

Over het boek:

Ivanov
Hannah Bervoets
Uitgeverij Atlas Contact, 2016.

Advertenties

Auteur: Nobyeni

Freelance Philosopher (PhD). Writer. Thinker. Interested in radical change and human being. Playwright. Dutch World citizen. Lover of books, language, art and coffee.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s