Column: Geld en/of dromen

Het blijft me maar achtervolgen, die keuze die een valse keuze lijkt te zijn. Want je dromen najagen en geld verdienen is soms per definitie een moeilijk te mengen geheel. Sommige dingen kun je beter voor niets doen, om te zorgen dat je niet een karig hongerloontje verdient en daardoor datgene wat je graag wil doen gaat verachten. Niets zo hinderlijk als iets dat ‘moet’ omdat je er voor betaald wordt, maar tegelijkertijd te weinig verdient voor een droge boterham.

Advertenties

Het blijft me maar achtervolgen, die keuze die een valse keuze lijkt te zijn. Want je dromen najagen en geld verdienen is soms per definitie een moeilijk te mengen geheel. Sommige dingen kun je beter voor niets doen, om te zorgen dat je niet een karig hongerloontje verdient en daardoor datgene wat je graag wil doen gaat verachten. Niets zo hinderlijk als iets dat ‘moet’ omdat je er voor betaald wordt, maar tegelijkertijd te weinig verdient voor een droge boterham. 

Keuze?

Dat er een keuze bestaat tussen geld en dromen is echter een illusie. Mijn generatie lijkt het echter met de paplepel ingegoten gekregen te hebben: doe wat je leuk vindt, dan kom je er wel. En met de jaren dat we onze studies en pretpakketten afrondden kwam ook de crisis steeds duidelijker in zicht. En daar stond je dan met je goede bedoelingen. Dus gingen we stage lopen – wat eigenlijk inhoudt dat je een fulltime baan hebt met alle bijbehorende verantwoordelijkheden, zonder loon, maar als je geluk hebt wel een karige reisvergoeding. Of we gingen freelancen, en het nadenken over pensioen en werkeloosheid stelden we gewoon even uit.

Ondertussen zijn we een tijdje verder, en lijkt de economie zich weer een beetje te herstellen. Toch is de culturele sector nog overbevolkt door onderbetaalde ZZP-ers, freelancers die hun eigen risico’s dragen. Maar net zo goed vaste lasten hebben als iedereen. Hebben ze dan werkelijk hun dromen gevolgd, ten koste van inkomen? Uit het onderzoek van de minister is dat toch niet per se het geval, maar gaat het gewoonweg om mensen die gedwongen werden zelfstandig te worden, om tenminste hun vak maar uit te kunnen blijven oefenen.

Wanneer zeg je nee?

Wanneer komt het moment dat je ‘nee’ zegt? Dat je die goede bedoelingen en de vaardigheden en talenten die je hebt ontwikkeld aan de wilgen te hangen? Een terechte uitspraak, want waren het niet allereerst de kunstenaars die hun lieren in die bomen hingen terwijl ze treurden om hun verloren land? Maar je vraagt je dan af wat die musici daarna deden, zonder muziekinstrument. Gingen ze ook maar aan de slag in commerciële bedrijven, om dan misschien ’s avonds en in het weekend nog wat tijd over te hebben om liedjes te schrijven?

Wanneer zeg je dan ‘nee’ tegen een opdrachtgever, wanneer die zo weinig geld biedt dat je sowieso ver onder het minimum uurloon werkt. Die langzamerhand het werk dat ooit een invulling van je droom was dusdanig inperkt zodat er eigenlijk niets meer van die originele droomopdracht over is? Hoe lang bijt je op een stokje, terwijl je weet dat de leiding-gevende wel genoeg verdient om zijn boterham te beleggen, terwijl die niet het uiteindelijke werk verricht? Een lastige vraag, die enkel beantwoord zou moeten worden met: “per direct”.

Iets met een vinger, en de hele hand.

Afbeelding: just.Luc via Compfight cc.

Auteur: Nobyeni

Freelance Philosopher (PhD). Writer. Thinker. Interested in radical change and human being. Playwright. Dutch World citizen. Lover of books, language, art and coffee.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s